Familie

Mijn oudste 2 kinderen

Familie
Mijn oudste 2 kinderen. In mijn verhaal horen ook mijn oudste 2 kinderen. Ik schreef er al over bij mijn roots en bij mijn familie. Deze bijdrage wil ik gaan plaatsen bij mijn familie want,hoe je het ook wendt of keert, ze horen bij mijn familie geschiedenis. Tot 1969 heb ik met hen samen gewoond en waren wij een gewoon, traditioneel gezin Uiteraard herinner ik van beiden nog de dag waarop zij geboren werden. Mijn zoon werd in augustus 1964 geboren in Apeldoorn, zijn zus volgde op 1 april 1966. Zij zag het eerste levenslicht in Oosterbeek. Thuis bevallen was, zeker in die tijd, de gewoonste zaak van de wereld. Bij de bevallingen ben ik zelf bij geweest. Zo kan ik me nog herinneren dat bij de geboorte van mijn zoon ook mijn toenmalige schoonouders aanwezig waren. Uiteraard niet in de sl...

Santiago de Compostela

Familie
Hij…..hij draait zich nog maar weer eens om in zijn bed.Zijn pyama hangt als een vod om hem heen. 39.6 was het antwoord van de thermometer vanmorgen en dat is al dagen zo.De lakens liggen als een natte opengevouwen krant in het bed. Zijn bed. Waar hij nu al een week noodgedwongen zijn bivak heeft moeten opslaan. Af en toe even eruit in de hoop dat hij op tijd de wc haalt, maar ook dat lukt niet altijd.shit. shit en nog eens shit. En dan die dromen, die nare dromen waarbij alles wat in zijn leven beter had gekund of misschien wel had gemoeten in zijn herinnering opduikt..om nog maar weer eens te worden geconfronteerd met zijn falen op belangrijke en minder belangrijke momenten.Buiten klettert een maartse bui met geweld tegen het slaapkamerraam. Wat een troosteloze dag , wat een ellende . De

ALLEEN

Familie
In 1969 kwam ik na jaren van een gezinsleven te hebben gehad,alleen te staan. Ik wil in elk geval gezegd hebben dat dit mijn keuze was en dat deze keus door niets of iemand is beïnvloed. Het was dus mijn keus. In de weekends ging ik de kinderen bij hun moeder ophalen en ik bezocht dan meestal een of andere speelgelegenheid. In die jaren leerde ik alle speelplaatsen in de omgeving van Utrecht kennen.Ook nam ik ze vaak mee naar mijn ouders die inmiddels in Ugchelen woonden.Voor mijn ouders moet het weer over de vloer hebben van hun oudste zoon,niet gemakkelijk zijn geweest.Later hebben zij mij verteld dat zij aan hun huisarts hadden gevraagd wat zij met de situatie aan moesten.Zijn antwoord was: kies voor je kind. Maar dat kind was wel 30 jaar!!.Mijn vader had in die tijd de middelen om ee

INEKE IN BEELD

Familie
Als coördinator van het buurthuis kreeg ik een uitnodiging om een gastles te geven op scholengemeenschap de Puntenburg, waar jongeren op MBO niveau werden voorbereid op een baan in de welzijnssector. En ja, daar werkten aardige leraressen die ook stagiaires beleidden van leerlingen die stage liepen. Ook in mijn buurthuis waren stagiaires werkzaam. Een van die stagiaires vroeg nogal veel begeleidingstijd van mij en- onnozel als ik was-ik stelde haar voor om als tegenprestatie af en toe mijn pakhuisje schoon te maken. Achteraf vraag ik me af of dat wel zo verstandig van mij is geweest. Dat antwoord moet natuurlijk zijn: dat was niet zo slim. Dit kontakt leidde echter wel tot een beslissende wending in mijn leven. De begeleidster van de stagiaire wilde met mij nl een gesprek over de betref

NAAR DE HAARLEMMERMEER

Familie
Ik wilde graag uit Utrecht weg en met Ineke een nieuw leven beginnen. Onze aandacht trok toen een advertentie van een welzijnsinstelling in de Haarlemmermeer . Ik solliciteerde en werd aangenomen. De instelling zorgde er ook voor dat wij de beschikking kregen over een splinternieuwe huurwoning in de Haarlemmermeer,, om precies te zijn in het plaatsje Rijsenhout. We trouwden in september 1972 op het stadhuis van Utrecht. Ik studeerde af op de Sociale Academie . Een nieuw begin stond ons te wachten en wij gingen er vol voor.. Al vanaf mijn start in de Haarlemmermeer werd mij duidelijk gemaakt, dat de mensen die ik in mijn werk voor de verschillende dorpsraden zou gaan ontmoeten,niet zaten te springen op informatie over mijn privé achtergronden.Wat had ik dat graag willen en eigenlijk ook

HOOFDDORP

Familie
Om daar in aanmerking te komen voor een koopwoning moest je worden ingeloot en – jawel-het lot was ons gunstig gezind en we kochten een woning in een rijtjeshuis in de wijk Pax in Hoofddorp. Intussen was Ineke in verwachting van onze 2e zoon Sander Antonie. Arjen en Sander zijn beiden in het VU ziekenhuis van Amsterdam geboren.Ik weet uiteraard nog als de dag van gisteren hoe hun geboorte is verlopen. Arjen moest natuurlijk als eerste a.h.w. de weg vrijmaken voor een mogelijk volgend kind. Dat heeft hij op een grondige wijze gedaan door er in het ziekenhuis een paar dagen over te doen.Bij Sander verliep de geboorte heel anders.Ineke was opnieuw in het ziekenhuis voor de bevalling en ik was daar uiteraard ook bij.De arts, die op de hoogte was van het trage verloop van de geboorte van Arjen

VOOR HET EERST HAARLEM

Familie
Na een korte sollicitatieprocedure werd ik aan genomen als coördinator samenlevingsopbouw/buurtopbouwwerk Haarlem.Het was ander werk dan ik in de Haarlemmermeer had gedaan, maar het beviel mij eigenlijk prima en ik heb het een aantal jaren met plezier gedaan. Intussen verliep thuis ook alles op rolletjes. Een mooi huis in Hoofddorp, twee opgroeiende kids waar we veel plezier aan beleefden.Af en toe naar het strand aan zee, ons leven verliep zoals bij zoveel gezinnen met opgroeiende kinderen: de eerste stapjes, leren fietsen, de dagopvang wanneer Ineke naar Utrecht naar haar school ging,vakanties met de kids en niet te vergeten de meer dan goede inbreng van mijn schoonouders die altijd voor ons klaar stonden. En toen … ja toen viel mijn oog alweer op een vacature in welzijnsland. De stichti

NAAR EDE

Familie
Ik solliciteerde en inderdaad,ik werd aangenomen. Deze baan had uiteraard tot konsekwentie dat we moesten verhuizen naar de veluwe of het geldersrivierengebied. De keus was gauw gemaakt. Het rivierengebied was voor Ineke,gelet op haar baan in Utrecht, een mission inpossible. Wageningen viel ook af want, al waren de kontakten tussen mijn schoonouders en ons nog zo goed, maar om nu in dezelfde plaats te gaan wonen ….. dat leek ons geen goed idee. Wij verkochten ons huis in Hoofddorp en kochten een prachtige woning in --- jawel—Ede, de plaats waar we nog steeds met plezier wonen.Onze start verliep echter niet zoals we graag wilden.Ineke heeft als gevolg van een heftige hernia helaas geen bijdrage kunnen leveren aan de verhuizing.Sterker nog, na een paar dagen in Ede werd zij opgenomen in het

EDE PRIVE

Familie
Zoals gezegd was onze start in Ede niet echt gelukkig.Ineke al meteen in het ziekenhuis in Nijmegen.Ik weet nog goed dat ik de eerste week in Ede in het weekend met de kinderen naar de Openbare Lagere School in de wijk liep om er eens een kijkje te gaan nemen. Dat hadden Ineke en ik ons anders voorgesteld. Maar goed… Ineke kwam al gauw weer thuis uit het ziekenhuis en ons leven in Ede kon echt gaan beginnen. Onlangs hebben wij besloten om naar Haarlem te gaan verhuizen, tijd om terug te kijken naar een jarenlang verblijf in Ede. Ons leven verliep zoals waarschijnlijk bij veel gezinnen. Naast hoogtepunten maakten wij natuurlijk ook wel eens dieptepunten mee. Het lijkt me niet zo zinvol om hier alle vakanties die we elk jaar met de kids hebben gehouden te beschrijven en ook de buitenlandse

DE LOKALE POLITIEK

Familie
In 1981 werd ik door een vriend benaderd met de vraag of ik er voor voelde om voor de Partij van de Arbeid op de lijst te komen voor de komende gemeenteraads verkiezingen. Ik heb daar geen nee tegen gezegd en na een sollicitatieprocedure werd ik door de pvda leden van Ede op plek 4 van de lijst gezet. In 1982 haalde pvda ede precies 4 zetels! Mij was gevraagd om voor de portefeuille welzijnszaken eerste woordvoerder te zijn.Dat leek ook logisch gezien mijn beroepsmatige achtergrond als welzijnsman. Om nu te zeggen dat binnen de pvda iedereen daar blij mee was, is echter teveel gezegd.Mij werd verweten dat ik niet een van hen was en de taal van de gewone man niet sprak,Laat ik het maar laten bij deze ene konstatering en er verder het zwijgen toe doen,. Een kanttekening wil ik er nog wel b...