Mevrouw Jansen

Onlangs organiseerden de 3 ouderenbonden van Ede,in samenwerking met de Edese gehandicaptenraad een informatiemarkt voor ouderen en gehandicapten.Ik heb de bezoekers op de beurs ook gevraagd of ze de rubriek “”de groeten van Ton”” kenden en ja hoor dat bleek soms wel het geval te zijn. Een van de vragen die ik op mij af kreeg was, hoe het toch inmiddels gesteld is met mevrouw Jansen , waarover ik de afgelopen tijd wel eens met U gesproken heb. Vandaag dus mevrouw Jansen, maar wat mij betreft wel voorlopig voor de laatste keer. Even om uw geheugen wat op te frissen. Mevrouw Jansen is hoogbejaard,woont al jaren in een verzorgingshuis in onze regio en is bepaald niet de makkelijkste in de dagelijkse omgang. Dit tot groot verdriet van haar zoon, die er ondanks alles toch het beste van probeert te maken.

Mijnheer Jansen belt met zijn moeder. Ja… met mevrouw Jansen . Hallo ma. Met Ton… hoe gaat het er mee? Met wie…… ma met Ton…. Met wie.. Mijnheer Jansen zucht… Zijn moeder verstaat hem niet. Ze heeft de radio knalhard aanstaan. Ma zet de radio eens wat zachter… hmmmmm. Gelukkig is er op dat moment net een verzorgende in haar kamer en die zet de radio wat zachter.Ma ik wil vanmiddag even langskomen ,dan praten we wel verder.

Een uurtje later belt mevrouw Jansen met haar schoonzoon. Ik weet niet hoe ik Arjen te pakken kan krijgen. Hij heeft een telefoonnumer met 10 cijfers en op mijn telefoon staan maar 9 cijfers. Hoe moet dat nu . Ik kan hem maar niet te pakken krijgen. Mijnheer Jansen weet het ook niet en probeert er achter te komen wat er nu precies mis is. Na een kwartier van … ma wat is er nu precies en een antwoord van.. ik snap het niet…. er is iets met die telefoon, breekt onze mijnheer Jansen het gesprek af met de belofte dat hij aan het begin van de middag langs komt.Hallo ma, hier ben ik dan. Wat is er nu met je telefoon. Wat blijkt, mevrouw Jansen probeert haar kleinzoon te

bellen met de afstandsbediening van de televisie. Het kost mijnheer Jansen enige moeite om dat aan haar verstand te brengen, maar het lukt en ze maakt meteen een afspraak met haar kleinzoon.Dan wordt het eten opgediend. De verzorgster….wat mag ik vandaag voor u opscheppen mevrouw Jansen.. Wat heb je… we hebben spitskool of tutti frutti, aardappeltjes , een lekker stukje vlees en natuurlijk nog een toetje. Spitskool is varkensvoer. Doe dan maar tutti frutti. Wat voor toetje zou u willen hebben? Ik wil geen toetje. Eet u smakelijk. Hm…..

Mijnheer Jansen tegen zijn moeder. Ma ik heb het al vaker tegen je gezegd. Probeer nu eens wat vriendelijker tegen het personeel te zijn. Je moet proberen met hen samen te werken en ze niet onnodig tegen je in het harnas jagen. Hm… Ze doen toch nooit wat ze beloven.Ze doen maar wat. Mijnheer Jansen zucht maar weer eens.Ma ik ga er vandoor. We bellen wel weer. Mevrouw Jansen kan nog net zeggen. . fijn dat je er even… met de klemtoon op even.. was. En zo kan mijnheer Jansen weer naar huis met een schuldgevoel van hier tot Tokio omdat hij naar het oordeel van zijn schoonmoeder teweinig en in elk geval tekort bij haar op bezoek is geweest. De volgende dag belt de kleinzoon van mijnheer Jansen met zijn vader.Ik was gisterenavond bij oma. De eerste 10 minuten dacht ze dat ik de dokter was die langs kwam.Ja.. wat doe je er aan. Een paar dagen later komt mijnheer Jansen weer op bezoek bij zijn moeder. Ma wat stinkt het hier. Midden in de kamer staat een po stoel , waarbij de inhoud gedeeltelijk in en gedeeltelijk buiten de pot ligt. Ma.. ik zet even de deuren tegen elkaar open.Het tocht hier….. Mijnheer Jansen ontfermt zich over de po stoel, leegt hem op het toilet en ruimt wat er langs heen is gegleden ook van de vloer.De stank blijft echter en na een paar minuten ziet mijnheer Jansen een spoor van waar de po stoel heeft gestaan naar de sta-op stoel van zijn moeder Ik zal u de

details besparen, maar u begrijpt dat mijnheer Jansen er niet blij mee was. Zijn vrouw vroeg een gesprek aan met de leiding van het huis, vond er alle begrip voor de situatie van zijn schoonmoeder, maar op haar verzoek of het niet tijd was haar naar een verpleeghuis te verplaatsen kreeg zij te horen dat dit naar de huidige kriteria niet aan de orde was. Mevrouw Jansen sr had nog teveel momenten waarop ze precies wist wat er aan de hand was. Ze was naar het oordeel van het huis niet dement, maar wel lastig. Het feit dat haar darmen eigenlijk nauwelijks meer funktioneerden kon worden opgelost door haar zorguren wat te verhogen..En dat was dat. U zult begrijpen dat de heer en mevrouw Jansen jr er niet blij mee waren. Maar ja… regels zijn regels nietwaar ?? Voorlopig is dit het laatste wat ik U over mevrouw Jansen te vertellen heb. U had als trouwe lezer van ons lokale Anbo blad waarschijnlijk al wel begrepen dat ik mevrouw Jansen van zeer nabij ken. Daarom dus.Ook voor deze keer krijgt u weer de hartelijk groeten van ton