Mijn oudste 2 kinderen

Mijn oudste 2 kinderen.
In mijn verhaal horen ook mijn oudste 2 kinderen. Ik schreef er al over bij mijn roots en bij mijn familie. Deze bijdrage wil ik gaan plaatsen bij mijn familie want,hoe je het ook wendt of keert, ze horen bij mijn familie geschiedenis.
Tot 1969 heb ik met hen samen gewoond en waren wij een gewoon, traditioneel gezin Uiteraard herinner ik van beiden nog de dag waarop zij geboren werden. Mijn zoon werd in augustus 1964 geboren in Apeldoorn, zijn zus volgde op 1 april 1966. Zij zag het eerste levenslicht in Oosterbeek. Thuis bevallen was, zeker in die tijd, de gewoonste zaak van de wereld. Bij de bevallingen ben ik zelf bij geweest. Zo kan ik me nog herinneren dat bij de geboorte van mijn zoon ook mijn toenmalige schoonouders aanwezig waren. Uiteraard niet in de slaapkamer, maar beneden wachtend op de dingen die komen gingen. Van de geboorte van mijn dochter kan ik me nog vooral herinneren dat wij op dat moment geen opvang hadden voor mijn zoon, die tijdens de bevalling alleen beneden moest blijven en het toen uiteraard op een huilen zette.
Terugkijkend op mijn eerste huwelijk wil ik hier nog vermelden dat de kinderen niets van enige spanning die er tussen de ouders was, moeten hebben gemerkt. Het moet dan ook een heel negatieve ervaring voor hen zijn geweest, toen zij van hun moeder te horen kregen, dat papa niet meer thuis was en ook niet meer thuis zou komen. Ik heb het dan over de periode dat wij al in Utrecht woonden. De eerste paar jaar ging ik alleen elk weekend met hen een dag- of een gedeelte van de dag -op stap. In die tijd leerde ik zo ongeveer elke gelegenheid in de omgeving van Utrecht kennen, waar je met jonge kinderen naar toe kon. En natuurlijk was er ook het uitje naar Ugchelen, naar de “kinderboerderij” van opa Leerkes.

INEKE
Toen na verloop van tijd Ineke in mijn leven kwam, hebben mijn zoon en dochter ook met haar kennis gemaakt. Ik vond het in die tijd vanzelfsprekend dat de kinderen naar Ineke een afwachtende en misschien wel afwerende houding hadden. Vele, vele jaren later hebben Ineke en ik van mijn dochter begrepen dat de kinderen door hun moeder was verteld dat papa om Ineke bij mama was weggegaan. Ik herinner mij dat moment, omdat Ineke en ik toen bij haar in Texas op bezoek waren en dat onderwerp ter sprake kwam; alhoewel een en ander volstrekt niet waar was, kan ik wel begrijpen dat hun moeder dit verhaal aan hen heeft verteld. Ik neem haar op dit punt dan ook niets kwalijk. Ook de brief die mijn toenmalige schoonvader aan mij schreef toen ik al meer dan een jaar alleen was, kan ik wel begrijpen. Hij verweet mij het gezin in de steek te hebben gelaten en drong er op aan om op mijn beslissingen terug te komen. Ik heb op zijn brief niet gereageerd. Wel heb ik mij de eerste tijd van het alleen zijn vaak schuldig gevoeld en -zeker in het allereerste begin- had ik het gevoel of het niet beter was om weer terug te gaan. Gaandeweg verdween dat schuldgevoel en kreeg mijn leven weer enige kleur.

DE HAARLEMMERMEER
Begin 1971 kreeg ik contact met Ineke. Hoe dat naar mijn mening verlopen is, heb ik in de rubriek familie weergegeven. Onze problematische start in de Haarlemmermeer waar wij niet mochten praten over mijn eerdere privéleven, had niet alleen voor Ineke en mij, maar ook voor mijn oudste 2 kinderen de nodige consequenties. Het betekende bijvoorbeeld dat wij hen zelden meenamen naar onze woning en als dat al het geval was, dan deden wij de gordijnen dicht. Niemand mocht het weten, niemand mocht het zien! Het contact met hen beperkte zich veelal tot wat ik voorheen in mijn eentje al deed: activiteiten in de regio Utrecht en naar opa en oma in Ugchelen. Met een bevriende psychiater hebben wij destijds overlegd hoe wij Arjen en later Sander het beste deelgenoot konden maken van mijn verleden. Wij hebben zijn adviezen opgevolgd en Arjen en Sander altijd betrokken bij het contact met mijn oudste kinderen.

DE TIJD IN EDE
De tijd verstreek en het contact met mijn zoon en dochter werd minder en minder. Het contact was er wel, maar beperkte zich bijvoorbeeld tot het bezoeken van wedstrijden van FC Utrecht. Zo kan ik mij nog goed de avond herinneren dat ik met hen een belangrijke internationale wedstrijd van FC Utrecht bezocht, die in Arnhem werd gespeeld. Na afloop van de wedstrijd heb ik hen in Ede bij de trein afgezet, in de vooronderstelling dat zij als jong volwassenen in Utrecht zelf de tram zouden kunnen nemen naar Nieuwegein, waar de moeder inmiddels woonde met haar nieuwe partner. Dat had ik natuurlijk beter niet kunnen doen.

DE ZOON
Op een gegeven moment had ik vrijwel alleen nog contact met mijn zoon en niet of nauwelijks met zijn zus. De tijd verstreek, de kinderen werden volwassen. Op een ski vakantie raakte mijn zoon bevriend met een vriendin met wie hij ook zou gaan trouwen. Alhoewel de verleiding groot is om hier uitgebreid te vermelden hoe zijn trouwerij voor ons is verlopen, laat ik dat toch maar achterwege. Wij waren getuige van de huwelijksplechtigheid in het stadhuis van Kampen en ook mijn vader was erbij. Het stel kreeg 3 kinderen. Met deze kinderen hebben wij ook nu nog contact. Wij bezoeken hun verjaardagen en met de oudste en de jongste ga ik tenminste een keer per jaar naar een voetbalwedstrijd van Ajax. Ook bezoeken wij wedstrijden als zij zelf moeten voetballen of honkballen. Het contact met de derde kleinzoon is heel incidenteel. Hij woont al jarenlang in een beschermd wonen groep.
Een aantal jaren geleden kregen wij het verzoek van mijn zoon om een zondagmiddag op de 3 kinderen te passen. Hij woonde toen met zijn gezin al weer een tijdje in de woning in Ede die hij van ons had gekocht toen wij gingen verhuizen naar ons appartement. Wij hebben uiteraard aan dat verzoek voldaan. Korte tijd later werd ons duidelijk dat zijn huwelijk voorbij was. Het is niet aan mij om daar op in te gaan of er zelfs maar een oordeel over te hebben.. Ik beperk mij dan ook met de constatering dat hij even bij ons heeft gewoond en wij hem toen met raad en daad hebben proberen bij te staan. Hij verhuisde naar Eindhoven en nam zijn 3 kinderen mee. Uiteraard hebben wij hem ook daar bezocht. Het contact tussen hem en ons was goed en is dat op dit moment eigenlijk ook. Inmiddels is hij al weer enige jaren woonachtig in Arnhem/Velp en heeft hij inmiddels ook een nieuwe levenspartner die op een steenworp afstand van hem in Velp woont.

DE DOCHTER
Terug naar mijn dochter, waarmee wij, zoals ik al eerder schreef, het contact meer en meer verloren. Ik herinner mij uiteraard een telefoongesprek met de jeugdpolitie Ede. Mij werd gevraagd om op het bureau te komen, omdat zij een procedure was gestart om haar achternaam te wijzigen in die van de nieuwe partner van haar moeder. Op het bureau moest ik bekennen dat ik van dat voornemen vooraf niet op de hoogte was gebracht. Niet door haar en ook niet door haar moeder of de partner van de moeder. Het was niet anders. Ik kon weinig anders dan mijn toestemming verlenen. Daarmee was mijn contact op dat moment verbroken.

IN AMERIKA
Jaren later hoorde ik van Arjen en Sander dat zij op een verjaardagsfeest van een van mijn ouders hadden opgevangen dat mijn dochter getrouwd zou zijn en in Amerika zou wonen. Ik begreep toen dat bij die trouwpartij twee van mijn broers met hun echtgenoten en kinderen aanwezig zouden zijn geweest. Ik heb mijn ouders toen ingelicht en het vooralsnog verder gelaten voor wat het was. Wat kon ik anders?

50 JARIG HUWELIJKSFEEST
In 1988 waren mijn ouders 60 jaar getrouwd. Als oudste van de kinderen heb ik dat feest samen met Ineke en mijn zus Jose voorbereid. In de tijd daarvoor heb ik aan mijn zoon gevraagd of hij mij kon helpen aan het adres van zijn zus in de Verenigde Staten van Amerika. Ik heb dat adres toen gekregen. In een brief heb ik toen geprobeerd om het contact te herstellen. Dat is me gelukt. Ik heb hen toen uitgenodigd om het huwelijksfeest van mijn ouders bij te wonen. Zij hebben aan dat verzoek gehoor gegeven; nadat zij toen eerst bij ons en daarna bij mijn ouders kennis hebben gemaakt, het contact hersteld en zijn op het 50 jarig huwelijksfeest van mijn ouders aanwezig geweest.

HOE VERDER
In de jaren daarna ben ik meerdere keren in Amerika geweest om hen te bezoeken. De eerste keer was samen met mijn zoon tijdens de Kerstdagen. Aan het eind van een vakantie in de VS ben ik 2001 ook met Ineke bij hen langs gegaan. Ook ben ik in die eerste jaren nog een keer alleen bij hen op bezoek geweest.

OVERLIJDEN VAN DE MOEDER.
In 1997 overleed mijn ex echtgenote. Ik heb toen geprobeerd of ik afscheid van haar mocht nemen. Een neef van mij, woonachtig in de buurt van mijn ex, had haar beroepshalve leren kennen toen zij in het ziekenhuis lag .Hij is bij mijn ex langs geweest met de vraag of ik afscheid van haar mocht nemen. Helaas werd dat mij niet toegestaan. Het was niet anders.

TEXAS
Na een aantal jaren in Newburgh te hebben gewoond, verhuisde mijn dochter met haar gezin naar Texas.
Ik ben er een keer alleen geweest en in 2005 ook nog een keer met Ineke. Dat laatste was eigenlijk niet gepland, maar de door hen voorgestelde trip naar Costa Rica ging niet door waarna we hebben overgeboekt naar Texas. Mijn dochter en haar man hebben twee eigen kinderen en een door hen geadopteerde zoon.
Wanneer mijn dochter in Nederland is, dan hebben we contact. De laatste keer was in 2014, samen zijn we toen met haar, haar broer en zijn vriendin naar de Keukenhof geweest,

DE TOEKOMST
Het verhaal met de 2 kinderen, hun partners en mijn kleinkinderen is -gelukkig- niet af; wie weet welke positieve dingen ons te wachten staan.