NAAR EDE

Ik solliciteerde en inderdaad,ik werd aangenomen. Deze baan had uiteraard tot konsekwentie dat we moesten verhuizen naar de veluwe of het geldersrivierengebied. De keus was gauw gemaakt. Het rivierengebied was voor Ineke,gelet op haar baan in Utrecht, een mission inpossible. Wageningen viel ook af want, al waren de kontakten tussen mijn schoonouders en ons nog zo goed, maar om nu in dezelfde plaats te gaan wonen ….. dat leek ons geen goed idee. Wij verkochten ons huis in Hoofddorp en kochten een prachtige woning in — jawel—Ede, de plaats waar we nog steeds met plezier wonen.Onze start verliep echter niet zoals we graag wilden.Ineke heeft als gevolg van een heftige hernia helaas geen bijdrage kunnen leveren aan de verhuizing.Sterker nog, na een paar dagen in Ede werd zij opgenomen in het radboud Ziekenhuis in Nijmegen, waar zij aan een hernia werd geopereerd.Verliep onze start
dus niet zoals we ons dat hadden voorgesteld,het vervolg was meer dan prima. De kinderen deden het op school meer dan goed, voor Ineke was de reistijd naar Utrecht behoorlijk afgenomen, ook al had zij niet altijd een zitplaats in de trein.Terug kijkend kan ik zeggen dat privé en werk voortreffelijk verliepen. Ineke volgde een kursus die haar in staat stelde om met succes leidinggevende funkties op haar school te gaan vervullen.Wij waren, zoals men dat pleegt te zeggen, een gelukkig gezin met leuke kinderen die het niet alleen op school goed deden,maar ook bij dezelfde sportclub speelden. Arjen als pitcher en Sander als catcher bij de honk en sofbalvereniging De Moorfielders in Ede.Ik ging bij de Moorfielders “”scheidsen””Het was weer eens wat anders dan mijn “voetballoopbaan“ in het verleden.Was ik ooit scheidsrechter bij het voetbal, een cursus van de honkbalbond maakte van mij een scheidsrechter honk en sofbal. Uiteraard niet op niveau, maar wat hinderde het. Niks eigenlijk. Het was leuk om te doen, zeker toen ik later in de tijd ook werd gevraagd om wedstrijden van de jongste kinderen =de peaunuts- te leiden.Bij De Moorfielders ben ik een tijd voorzitter geweest.Leuk om te doen, zeker toen we als bestuur plannen hadden en ook hebben uitgevoerd, voor de bouw van een splinternieuw clubhuis – Uit die periode wil ik nog een aspect naar voren halen. Wij hadden ons oude semipermanente clubhuis voor een zacht prijsje verkocht aan de plaatselijke allochtone voetbalvereniging FC Jeugd. Deze vereniging had ons voormalige clubhuis verplaatst en verbouwd en zou het gaan gebruiken.Het kwam echter niet zo ver. Op een nacht brandde het clubhuis tot de grond toe af! Wie of wat er achter stak of dat er iemand er de hand in heeft gehad,het is bij mijn weten nooit uitgezocht. Ik heb toen als voorzitter van De Moorfielders kontakt opgenomen met een aantal mij bekende Edenaren,waaronder Peter Aalbers uit Bennekom,de oudwethouder sportzaken van de gemeente Ede. Om een lang verhaal kort te maken,als comite slaagden wij er in om voor FC Jeugd een vervangend clubhuis te realiseren. Wij kregen daarbij steun van het Edese bedrijfsleven. Ik herinner mij nog goed de officieele ingebruikneming. Het clubhuisje stond vol met mensen uit het Edese bedrijfsleven en uiteraard bestuur en leden van FC Jeugd. Helaas waren sommige leden van de Moorfielders niet zo blij met dit initiatief, reden waarom ik toen besloot om mijn voorzitterschap op te zeggen .Ja …. wat zal ik er over zeggen, -ik laat het hier maar voor wat het is..Het comite dat het gebouwtje voor FC Jeugd gerealiseerd had, werd toendertijd benoemd tot erelid van FC Jeugd. Ik ben nog steeds trots op dat erelidmaatschap,ook al heb al jaren geen kontakt meer met deze voetbalclub!.