HOOFDDORP

Om daar in aanmerking te komen voor een koopwoning moest je worden ingeloot en – jawel-het lot was ons gunstig gezind en we kochten een woning in een rijtjeshuis in de wijk Pax in Hoofddorp. Intussen was Ineke in verwachting van onze 2e zoon Sander Antonie. Arjen en Sander zijn beiden in het VU ziekenhuis van Amsterdam geboren.Ik weet uiteraard nog als de dag van gisteren hoe hun geboorte is verlopen. Arjen moest natuurlijk als eerste a.h.w. de weg vrijmaken voor een mogelijk volgend kind. Dat heeft hij op een grondige wijze gedaan door er in het ziekenhuis een paar dagen over te doen.Bij Sander verliep de geboorte heel anders.Ineke was opnieuw in het ziekenhuis voor de bevalling en ik was daar uiteraard ook bij.De arts, die op de hoogte was van het trage verloop van de geboorte van Arjen en ook constateerde dat niets er op wees dat de geboorte
binnen enige uren zou gaan plaats vinden, adviseerde mij thuis de situatie rustig af te wachten. Maar thuis dat was in Hoofddorp, waar de nieuwe woning nog maar net was betrokken en er bijvoorbeeld nog geen telefoonaansluiting was. Ik ben uit het ziekenhuis naar vrienden in Rijsenhout gereden,hen verteld dat het in Amsterdam nog wel even zou duren, maar dat ik voor alle zekerheid hun telefoonnummer in het ziekenhuis had achtergelaten voor het eventuele geval dat…ik ben daarna naar Hoofddorp gereden en gaan slapen. Morgen was er immers weer een dag.Daar had onze zoon Sander kennelijk andere gedachten over. Het ziekenhuis belde met het door mij opgegeven telefoonnummer,kreeg hen midden in de nacht ook aan de lijn maar ja… Rijsenhout is geen Hoofddorp.Dat ligt toch al gauw een 20 km van elkaar.Ik werd ’s nachts wakker toen er lang op de bel werd gedrukt bij onze nieuwe woning.Of ik maar met spoed naar Amsterdam wilde komen als ik de geboorte van ons kind wilde meemaken.Ik weet niet hoe hard ik heb gereden om naar het ziekenhuis te komen, maar…..ik was nog net op tijd.Ineke en ik hadden afgesproken dat ik de geboorte zou filmen maar het ging allemaal zo snel dat de arts de regie in handen nam en zei: “”als u wat wilt filmen zet dan nu de camera aan, anders bent u te laat!!””
Een schat van een vrouw, 2 plaatjes van kinderen, positief met ons meelevende schoonouders,een goed kontakt met mijn ouders in Ugchelen,een eigen huis, wat wil een mens nog meer.Ja het kontakt met mijn kinderen Henk en Marian verliep naarmate de jaren verstreken, stroever en stroever.Ik wil hier gezegd hebben dat dit zeker niet alleen aan hen lag.Ik zal er later in een aparte column wel wat meer over vertellen.
Werken voor de Stichting Dorpshuiswerk Haarlemmermeer-zuid heb ik heel prettig gevonden. Voor het dorp Nieuw Vennep kreeg ik het bij het Ministerie in den Haag voor elkaar dat men een bij de grootte van het dorp passend groot dorpshuis mocht gaan bouwen. Voor het dorp Abbenes kreeg ik van het Ministerie toestemming om een leegstaand schoolgebouw te verbouwen tot dorpshuis en ook voor het grootste dorp in de Haarlemmermeer Zuid, te weten de plaats Hoofddorp, kreeg ik toestemming om een voorlopige voorziening te realiseren.Na een aantal jaren voor bovengenoemde stichting gewerkt te hebben, werd ik opmerkzaam gemaakt op een funktie als direkteur van de Stichting gezinsverzorging Haarlemmermeer. Ik solliciteerde en werd aangenomen.Het werd helaas geen succes. Zij waren niet gelukkig met mij en ik ook niet met hen.Achteraf gezien had ik toen al kunnen weten dat leiding geven in welzijnsland niet mijn sterkste punt was.Na een paar maanden nam ik kontakt op met de provinciale konsulent van het ministerie met wie ik de eerste jaren zo goed had samengewerkt. Ik vertelde hem dat ik bij de Gezinsverzorging niet op mijn plaats was en of hij voor mij een baan wist die meer in de lijn lag van wat ik eerder met succes had gedaan. Hij verwees mij naar de direkteur van het stedelijke opbouworgaan Haarlem. Zij zochten iemand die verantwoordelijk was voor een aantal opbouwwerkprojekten in de stad Haarlem.