ALLEEN

In 1969 kwam ik na jaren van een gezinsleven te hebben gehad,alleen te staan. Ik wil in elk geval gezegd hebben dat dit mijn keuze was en dat deze keus door niets of iemand is beïnvloed. Het was dus mijn keus. In de weekends ging ik de kinderen bij hun moeder ophalen en ik bezocht dan meestal een of andere speelgelegenheid. In die jaren leerde ik alle speelplaatsen in de omgeving van Utrecht kennen.Ook nam ik ze vaak mee naar mijn ouders die inmiddels in Ugchelen woonden.Voor mijn ouders moet het weer over de vloer hebben van hun oudste zoon,niet gemakkelijk zijn geweest.Later hebben zij mij verteld dat zij aan hun huisarts hadden gevraagd wat zij met de situatie aan moesten.Zijn antwoord was: kies voor je kind. Maar dat kind was wel 30 jaar!!.Mijn vader had in die tijd de middelen om een kleine “”veestapel”” op te bouwen en te verzorgen. Hertjes,schaapjes,bokjes,geitjes, lammetjes en zelfs een hangbuikvarken,niets was hem te veel.. Voor Marian en Henk en eerlijk gezegd ook voor mij een uitkomst. We hadden immers een doel. Naar Ugchelen was,hoe dan ook, toch meestal een klein feestje.
In de jaren dat ik weer alleen was had ik geen mogelijkheid om de kinderen bij mij thuis op te vangen.Ik had, zeker in het allereerste begin,eigenlijk helemaal geen thuis.Na de scheiding heb ik alles wat wij aan huisraad e.d. hadden,thuis achtergelaten. Ik vertrok dus letterlijk met een tas vol kleren en dat was het dan. Ik heb nooit enige aanspraak willen maken op de inboedel.In het begin woonde ik korte tijd in Groene Kan, een plaatsje vlak bij Utrecht. Mijn hospita begon echter al vrij snel avances te maken in mijn richting en dat was wel het laatste wat ik toen wilde .Van een collega op het buurthuis kreeg ik een tip die er uiteindelijk toe leidde dat ik mijn intrek kon nemen in een voormalig pakhuisje. Een kamer, een keukentje waarin ook het toilet zich bevond, dat was het .. Het pakhuisje had geen huisnummer, maar wat kon mij het schelen. Ik had in ieder geval een stekje waar ik kon slapen. De eigenaar van het pakhuisje moest zwart betaald worden, dat klopte natuurlijk voor geen meter, maar ja ik moest toch wat.. Mijn moeder had inmiddels thuis nog eens rond gekeken of zij wat huisraad kon missen en dat bleek het geval.. Mijn vader ging samen met zijn zwager aan de slag, bevloerde met biezenmatten het pakhuisje en bracht later ook het noodzakelijke huisraad als een bed,een tafel ,een bankstel ,een paar stoelen etc. Ik heb zelf een gaskachel en een gastoestel aan laten leggen en een telefoonaansluiting geregeld. Dat was dat.!! Ik woonde voor mezelf en kon beginnen met het verwerken van het alleen zijn.De eerste tijd bestond mijn leven uit werken in het buurthuis in Utrecht Zuid , parttime studeren aan de sociale akademie in Baarn en in de weekends de kinderen een dag ophalen. Tijd voor mijn hobby als voetbalscheidsrechter was er niet meer,maar wat maakt het uit als je jezelf een doel hebt gesteld.Ik wilde nog wat van mijn leven maken en ook al was het niet altijd even gemakkelijk, terugkijkend zou ik willen zeggen “”het lukte””